Kiedy zaburzenia funkcjonowania intymnej sfery człowieka, prowadzą do wielu ludzkich nieszczęść i patologii, do braku zadowolenia z partnera i samego siebie a także do utraty miłości i rozpadu związku.

Poczucie szczęścia, niemal każdego dorosłego człowieka, uzależnione jest w znacznym stopniu od tego, czy żyje on w związku zbudowanym na miłości i udanym pożyciu seksualnym. Od niego zależy bowiem, czy jesteśmy zadowoleni z partnera i z samych siebie. Dotyczy to nie tylko sfery intymnej, ale także relacji w codziennym funkcjonowaniu małżeńskim (partnerskim). Natomiast, kiedy brakuje takich więzi jesteśmy w stanie wiele poświecić, by znaleźć odpowiedniego partnera (partnerkę), zakochać się i związać z tą osobą na długi czas.

             Rozwój seksualny człowieka budowany jest przez całe życie, w kolejnych etapach rozwojowych – od dzieciństwa, poprzez dorastanie, aż do dorosłości. Okresy dzieciństwa i adolescencji stanowią podłoże, na którym rozwija się pełna seksualność człowieka dorosłego, czyli zarówno procesy wewnętrzne (psychiczne), jak i zewnętrzne (zachowania seksualne). Ukształtowaną seksualność stanowią następujące sfery:

– tożsamość płciowa (płeć narządów, czyli kobieta lub mężczyzna),

– orientacja seksualna (skierowanie popędu seksualnego na osoby odmiennej płci – heteroseksualizm lub tej samej – homoseksualizm),

– preferencje seksualne (związek popędu seksualnego z określonym rodzajem bodźców – np. walory innej osoby),

– role płciowe (sposoby manifestowania własnej tożsamości płciowej),

– funkcjonowanie seksualne (układ wzajemnych relacji i reakcji seksualnych).

Dorosły, zdrowy i prawidłowo ukształtowany człowiek  jest gotowy do nawiązania stałej relacji seksualnej, posiada ustabilizowaną tożsamość płciową, a także zakończył proces kształtowania swojej orientacji seksualnej. Tym samym jest przygotowany do podjęcia dojrzałych i odpowiedzialnych działań seksualnych w sferze prokreacji oraz w zakresie intymnych kontaktów małżeńskich (partnerskich).

             Należy pamiętać, iż funkcjonowanie seksualne człowieka jest wymiarem życia, w którym trudno o jednoznaczną definicję normy i patologii oraz o wskazanie, gdzie przebiega granica między nimi. Aktywność seksualna, mimo że należy do sfery intymnej, podporządkowana jest ogólniejszym normom społecznym. Należy do nich m.in. zakaz publicznej ekspozycji narządów płciowych i czynności seksualnych, a także poszanowanie intymności i wolności seksualnej drugiego człowieka. Naruszenie tych norm  przyczynia się do powstawania zaburzeń i patologii. Zaliczamy do nich trwałe lub nawracające ograniczenia (braki) w życiu seksualnym lub wzmożoną potrzebę aktywności seksualnej. Bez względu na ich jakościowy charakter utrudniają one lub wręcz uniemożliwiają aktywność seksualną człowieka dorosłego.  Powodują znaczne cierpienie podmiotowe lub trudności we wzajemnych relacjach interpersonalnych, ograniczenia w funkcjonowaniu społecznym, zawodowym lub w innych ważnych dziedzinach życia. Mogą przyczyniać się również do powstawania stanów lękowych lub depresyjnych.

             Odmienności, wykorzystywanie oraz dysfunkcje seksualne wymagają pilnej pomocy psychologicznej, celem ich wyeliminowania i powrotu do codziennego, normalnego życia rodzinnego, zawodowego, zgodnego z przyjętym społecznie systemem norm i wartości.